دوشنبه 29 مرداد 1397  
 
Monday, August 20, 2018  
 
الإثنين, ذو الحجة 09, 1439  
 

...

  • ارسال به دوستان
نام ارسال کننده :  
ایمیل ارسال کننده:
نام دریافت کننده :
ایمیل دریافت کننده :  
موضوع ایمیل :
کد تصویری :
 

گفت و گو
گفت و گو
1397/5/14 يكشنبه
ادغام، راه نهایی پیشرفت صنعت فولاد است
-طی سال های گذشته برخی از تولیدکنندگان سنگ آهن در کشور به سمت تولید فولاد حرکت کردند و به دنبال آن برخی از تولیدکنندگان فولاد نیز به دنبال در اختیار گرفتن معادن هستند. این موضوعات باعث شده است تا ماموریت شرکت ها از حرکت اصلی خود یعنی معدنکاری و یا تولید فولاد به دیگر حوزه ها تغییر یابد.

فرزاد ارزانی اعتقاد دارد که معدنکاری و صنعت فولاد هر یک تخصص ویژه خود را می طلبند و بهتر است هر شرکت تنها به فعالیت در حیطه تخصص خود بپردازد تا از تداخل کاری و بروز مشکلات ناشی از آن جلوگیری به عمل آید. ارزانی همچنین می گوید دولت باید راهبرد مشخصی را برای زنجیره فولاد کشور تعیین کند تا یکپارچگی و انسجام لازم در این صنعت به وجود آید؛ علاوه بر این، بهترین راه برای پیشرفت صنعت و جلوگیری از تداخل وظایف، ادغام شرکت های زنجیره فولاد است. متن کامل این گفت وگو را در ادامه می خوانید.

جهش تولیدکنندگان فولاد به سمت معدن و حرکت سنگ آهنی ها به سمت تولید فولاد را چگونه ارزیابی می کنید؟

معدنکاری یک تخصص است. به نظر می آید معدنکاران باید در حوزه فعالیت خود به کار ادامه دهند. با توجه به نیاز کشور به مواد اولیه در افق 1404، باید حجم بسیار زیادی سنگ آهن استخراج شود. بنابراین در این بخش به اکتشافات وسیع و نیز حجم استخراج بسیار بالا نیاز است. اگر شرکت های فولادسازی قصد ورود به حوزه معدنکاری را داشته باشند، باید تخصص های مورد نیاز را در خود ایجاد کنند. این موضوع باعث ایجاد رقابت میان فولادسازان و شرکت های سنگ آهنی و یک رقابت ناسالم می شود. به عبارت دیگر، هر حوزه ای نیاز به تخصص در آن زمینه دارد. حتی روش های تولید فولاد یعنی کوره بلند و کوره قوس الکتریک نیز به صورت تخصصی هستند. علاوه بر این، هر شرکت باید در زمینه ای که مزیت دارد، سرمایه گذاری کند. ورود تولیدکنندگان سنگ آهن به تولید فولاد و تولیدکنندگان فولاد به بخش معدن در برخی از موارد باعث ایجاد تداخل کاری و مسئولیت و حتی تداخل در راهبردها و در نهایت باعث ایجاد نابسامانی در زنجیره فولاد کشور میشود که ممکن است منافع ملی را نیز ضمانت نکند. در صورتی که این شرکت ها به یکدیگر نزدیک شوند و منافع مشترکی را میان خود ایجاد کنند، مشکلات کنونی تا حد زیادی حل خواهند شد.

طبق اصل 44 قانون اساسی قرار بود خصوصی سازی زمانی اتفاق بیفتد که منافع مشترکی در بخش معدن و فولاد ایجاد شود. به نظر می رسد که واگذاری ها باید هوشمندانه تر انجام می شدند، ولی به هر حال این واگذاری ها اتفاق افتادند و به وضعیت کنونی رسیدند. ذکر وقایع گذشته چاره کار نیست و موضوعی را حل نمی کند، در واقع تولیدکنندگان فولاد به معادن سنگ آهن و معادن نیز به تولیدکنندگان فولاد نیاز دارند. اگر این زنجیره به گونه ای به یکدیگر متصل شوند که سهامدار یکدیگر شوند و منافع مشترک در آن ها ایجاد شود، طبیعتا نگرانی ها رفع می شود.

به عقیده شما برای سامان دادن به زنجیره صنعت فولاد کشور باید چه راهبردهایی اتخاذ شود؟

تدوین استراتژی باید به وسیله یک مرجع مورد قبول همه شرکت ها انجام شوند. به عنوان نمونه، یک شرکت فولادی نمی تواند محور قرار گیرد و همه فولادسازان کشور را دعوت کند، همچنین یک شرکت سنگ آهنی نمی تواند به تنهایی عهده دار مسئولیت شود و از همه دعوت کند. تدوین راهبردی یک اقدام ملی است ، ضمن اینکه هیچ گاه یک شرکت به تنهایی نمی تواند از عهده آن برآید. طبیعتا ممکن است برخی از شرکت ها استراتژی تدوین شده را قبول نداشته باشند و از آن تبعیت نکنند.

علت اینکه دولت باید به این موضوع ورود کند آن است که تدوین راهبرد از سوی دولت، منافع ملی کشور را تضمین می کند و بالطبع منافع شرکت ها نیز در داخل آن قرار دارد. بنابراین اگر منافع شرکت ها با منافع ملی تلفیق شوند، نتیجه بسیار چشمگیری عاید کشور خواهد شد. درواقع، راهی جز تدوین راهبرد از سوی دولت وجود ندارد. البته به صورت محلی راه حل هایی وجود دارد؛ اما کل کشور را پوشش نمی دهند.

در این رابطه دولت باید به مقوله نزدیک کردن فولادسازان و سنگ آهنی ها وارد شود و به زنجیره فولاد کشور سامان بخشد. دولت باید راهبردهای اصلی را تعیین کند و شرکت ها نیز به تبعیت از آن، به این موضوع با دید منافع ملی و منافع شرکتی نگاه کنند؛ چرا که منافع ملی از منافع شرکت ها جدا نیست و دولت باید راهبردهای کلان را تعیین کند. به این مفهوم که دولت کارگروهی را تشکیل دهد و از شرکت های مختلف معدنی و فولادی دعوت کند تا رویکرد نفع متقابل دو حوزه از یکدیگر محقق شود. در صورتی که شرکت ها بدون استراتژی ملی به دیگر حیطه ها وارد شوند، ممکن است کل زنجیره دچار مشکل شود. علاوه بر این، شرکت های فولادی و شرکت های معدنی باید بپذیرند که به جای رقابت منفی، از یکدیگر منتفع شوند و راهبردی از سوی دولت با کمک شرکت ها تدوین شود. در این رابطه دولت باید در راس قرار گیرد و راهبرد زنجیره فولاد کشور با همراهی و همکاری شرکت های زنجیره طراحی شود. همه باید از این استراتژی تبعیت و بر مبنای آن فعالیت کنند.

چه راه حلی را برای پیشبرد صنعت فولاد کشور و یکپارچگی در زنجیره پیشنهاد می دهید؟

طبعا سود چندانی عاید شرکت های با تولید پایین نخواهد شد و با مشکلات متعددی مانند تامین مواد اولیه، فروش و حتی پرداخت حقوق کارکنان مواجه خواهند شد. در اوضاع کنونی که بازار فولاد در دنیا بسیار رقابتی شده، تولید و فروش با مقیاس پایین بسیار دشوار است. نکته قابل توجه دیگر این که در برخی موارد، شرکت هایی که غیر رقابتی کار می کنند و سودآور نیستند شروع به فضاسازی علیه دیگر شرکت های سود آور می کنند که این موضوع باعث می شود انرژی بنگاه ها برای مقابله با این فضاسازی ها صرف شود. در حالی که این روش ها در دنیا منسوخ شده است.

راه حل نهایی برای زنجیره فولاد کشور این است که شرکت ها به یکدیگر نزدیک و با یکدیگر ادغام شوند. در دنیای امروز شرکتی می تواند به فعالیت خود ادامه دهد که ورودی ها و خروجی های آن با یکدیگر تطابق داشته باشند. شرکت های کوچک هنگامی که با شرکت های بزرگ مورد مقایسه قرار می گیرند، طبیعتا مشکلاتی برای آن ها ایجاد می شود. به طوری که بازار دچار تنش و نوسان می شود. ادغام، اقدامی است که دنیا برای افزایش قدرت رقابت در پیش گرفته است. به طوری که فولادسازان بزرگ در دنیا با یکدیگر ادغام می شوند و یک شرکت بزرگ و قوی تشکیل می دهند. طبعا اگر شرکت های بزرگ قصد داشته باشند زمینه فعالیت خود را در سطح کشور گسترش دهند، شرکت های کوچک دچار مشکل خواهند شد. راه حل این موضوع نیز آن است که منافع شرکت های کوچک نیز در نظر گرفته شود و ادغام اتفاق بیفتد. چین نیز در سال های گذشته راه حل ادغام را در پیش گرفته است و شرکت هایی با ظرفیت 70 میلیون تن فولاد در این کشور تشکیل شده اند. به تازگی نیز صحبت از تشکیل شرکت های منطقه ای در چین با ظرفیت تولید بیش از 120 میلیون تن فولاد است.

الگوهای موفق روز دنیا، شیوه صحیح عمل در کشور ما را نیز نشان می دهند. در نتیجه منطقی نیست که کشور ما، خارج از روش های موفق دنیا عمل کند و اقداماتی انجام دهد که خارج از چارچوب و الگوهای رایج باشد.

نکته قابل توجه دیگر نیز این است که کشور ما باید با دنیا تعامل داشته باشد و در این تعامل و ایجاد روابط بین الملل، می تواند از اقدامات نتیجه بخش استفاده کند. بنابراین وزارت صنعت، معدن و تجارت به عنوان متولی صنعت فولاد کشور و نیز اجراکننده سند راهبرد 1404، باید سیستم نظارت خود را بر زنجیره تولید فولاد کشور قوی تر کند. در دنیا دولت ها تولیدکننده نیستند، بلکه به ایفای نقش نظارتی می پردازند و بخش خصوصی در زمینه تولید فعالیت می کند. به همین دلیل در کشور ما دولت بنا به اصل 44 قانون اساسی درباره خصوصی سازی، بنگاه های اقتصادی را به بخش خصوصی واگذار کرد. از آنجایی که این واگذاری ها تا حدی دارای اشکالاتی بوده اند، لازم است دولت برای اصلاح وارد شود. به عنوان نمونه، یک شرکت فولادی که با ظرفیت اسمی در حال کار است و محصولات آن نیز از نظر کیفی مناسب هستند نباید دغدغه تامین مواد اولیه از معادن داخل کشور با قیمت معقول را داشته باشد تا بدین وسیله هر دو بخش زنجیره منتفع شوند. بنابراین جز دولت، کسی نمی تواند به این موضوع وارد شود. در این موضوع نقش دولت باید نظارتی باشد نه تصدی گری تا راهبردهای کلان کشور در مسیر صحیح قرار گیرد

 
امتیاز دهی
 
 

نظر شما
نام
پست الكترونيک
وب سایت
متنی که در تصویر می بینید عینا تایپ نمایید
نظر